مقدمه: رسانه در متن زندگی روزمره نوجوانان

آیا می‌دانستید نوجوانان امروز روزانه بیش از ده ساعت با اشکال مختلف رسانه درگیر هستند؟ تلویزیون، گوشی هوشمند، بازی‌های کامپیوتری، شبکه‌های اجتماعی و خبر. رسانه آنقدر در زندگی ما نفوذ کرده که برخی پژوهشگران آن را «کاغذدیواری دیجیتال» زندگی نامیده‌اند.

اما این نفوذ گسترده، چالش‌های عمیقی به همراه دارد. در عصری که مرز بین خبر و شایعه، واقعیت و تبلیغ، اطلاعات و پروپاگاندا روزبه‌روز کمرنگ‌تر می‌شود، دانش‌آموزان در طوفانی از پیام‌های متناقض گرفتار آمده‌اند. بسیاری از آن‌ها نمی‌توانند تشخیص دهند چه چیزی واقعیت دارد، چه چیزی برای سود یا قدرت ساخته شده، و چه چیزی عمداً برای گمراه‌سازی آن‌ها طراحی گردیده است. این آشفتگی شناختی، آن‌ها را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار می‌دهد؛ جایی که به راحتی می‌توانند فریب اطلاعات نادرست را بخورند یا بدون آگاهی، به ابزاری برای گسترش پروپاگاندا تبدیل شوند.

تحقیقات دانشگاه استنفورد در سال ۲۰۱۶ وضعیت توانایی نوجوانان در تحلیل رسانه‌های آنلاین را تنها در یک کلمه خلاصه کرد: «بسیار ناامیدکننده». این یعنی به چیزی نیاز داریم که به آن سواد رسانه‌ای انتقادی (Critical Media Literacy: CML) می‌گویند؛ رویکردی که فراتر از مصرف ساده رسانه، به دانش‌آموزان یاد می‌دهد چطور پیام‌ها را تحلیل کنند، نقد کنند و خودشان هم دست به تولید بزنند.

در این گزارش، بررسی می‌کنیم که سواد رسانه‌ای انتقادی چیست، چرا یادگیری آن برای دانش‌آموزان ضرورت دارد، چه ابزارهای عملی ارائه می‌دهد، و چه موانعی بر سر راه آن در مدارس وجود دارد.

چیستی و چرایی سواد رسانه‌ای انتقادی

تعریف و تمایز از رویکردهای سنتی

بسیاری از ما سواد رسانه‌ای را توانایی دسترسی، تحلیل، ارزیابی و برقراری ارتباط با اطلاعات در قالب‌های گوناگون می‌دانیم. این تعریف در جای خود ارزشمند است، اما کافی نیست. آنچه پژوهشگران بر آن تأکید دارند، نوعی از سواد رسانه‌ای است که فراتر از تحلیل فنی پیام‌ها می‌رود و وارد حوزة قدرت، ایدئولوژی و کنشگری اجتماعی می‌شود: سواد رسانه‌ای انتقادی.

به طور کلی، رویکردهای مختلف به سواد رسانه‌ای را می‌توان در چهار دسته جای داد:

سواد رسانه‌ای انتقادی دقیقاً به همین دلیل از سایر رویکردها جدا می‌شود؛ نه فقط به مخاطب می‌آموزد پیام را بفهمد، بلکه او را قادر می‌سازد تشخیص دهد پیام به نفع چه کسی ساخته شده، چه کسی از آن حذف شده، و خودش چه پیام جایگزینی می‌تواند خلق کند.

دو مرحله اساسی: برساخت‌زدایی و تولید انتقادی

این رویکرد دو مرحله اصلی دارد:

• برساخت‌زدایی (Deconstruction): دانش‌آموز یاد می‌گیرد لایه‌های پنهان قدرت، ایدئولوژی و هژمونی را در یک پیام رسانه‌ای تشخیص دهد.
• تولید انتقادی (Critical Production): دانش‌آموز نه فقط نقد می‌کند، بلکه خودش دست به تولید محتوای جایگزین می‌زند تا صدای خود را به گوش دیگران برساند و تغییری در جامعه ایجاد کند.

به عبارت دیگر، نقد بدون کنش ناقص است و کنش بدون نقد کور. ترکیب این دو، همان چیزی است که سواد رسانه‌ای انتقادی را به یک پداگوژی دگرگون‌ساز تبدیل می‌کند.

ضرورت آموزش سواد رسانه‌ای انتقادی برای نسل امروز

طوفان اطلاعات نادرست و پایان عصر به من اعتماد کن

ما در دوران همه‌گیری اطلاعاتی (Infodemic) زندگی می‌کنیم. هر روز حجم عظیمی از اخبار جعلی، پروپاگاندا، اطلاعات نادرست عمدی (disinformation) و غیرعمدی (misinformation) به سمت ما می‌آید. پژوهشگران معتقدند بدون آموزش سواد رسانه‌ای، این سیل اطلاعات سمی بدون هیچ مانعی ادامه پیدا می‌کند.

در گذشته، خبرگزاری‌های اصلی مرجعیت داشتند و مردم معمولاً به آنها اعتماد می‌کردند (Trust Me Era). اما امروز عصر به من نشان بده (Show Me Era) فرا رسیده است. دیگر نمی‌توان به یک منبع واحد اعتماد کرد؛ هر شهروندی خودش باید سردبیر اخبار خودش باشد و با نگاه شک‌آمیز به سراغ اطلاعات برود.

حتی بدتر از آن، برخی از قدرتمندترین افراد جهان از عبارت «اخبار جعلی» (Fake News) به عنوان یک سلاح پروپاگاندا استفاده کرده‌اند. آنها هر گزارشی که به نفعشان نبوده را «جعلی» نامیده‌اند تا مردم به رسانه‌های مستقل بی‌اعتماد شوند. این یعنی تشخیص حقیقت از دروغ دیگر فقط یک مهارت نیست؛ یک ضرورت برای بقای دموکراسی است.

رسانه به مثابه پداگوژی پنهان

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که رسانه‌ها به طور مداوم در حال آموزش دادن به ما هستند، بدون اینکه حتی متوجه شویم؟ پژوهشگران رسانه را منبع عمیق و اغلب نادرست درک‌شده از پداگوژی فرهنگی می‌نامند.  رسانه به ما یاد می‌دهد:

• چگونه مرد یا زن باشیم
• چگونه لباس بپوشیم، نگاه کنیم و مصرف کنیم
• چگونه به اعضای گروه‌های اجتماعی مختلف واکنش نشان دهیم
• چه کسی قدرتمند است و چه کسی بی‌قدرت
• از چه چیزی بترسیم و چه چیزی را آرزو کنیم

بدترین بخش ماجرا این است که این آموزش اغلب نامرئی و ناخودآگاه است. دانش‌آموز فکر می‌کند دارد یک سریال می‌بیند، اما در واقع دارد یاد می‌گیرد چه چیزهایی عادی است و چه چیزهایی غیرعادی. بدون اینکه متوجه شود، ارزش‌ها و باورهایی در ذهن او تثبیت می‌شود که ممکن است کاملاً در تضاد با ارزش‌های خانواده یا جامعه دموکراتیک باشد.

دانش‌آموزان؛ هدفی ارزشمند در بازار داده

شرکت‌های بزرگ رسانه‌ای و فناوری، دانش‌آموزان را یکی از سودآورترین بازارهای خود می‌دانند. این غول‌های فراملی، داده‌های شخصی آن‌ها را شکار می‌کنند، رفتار آنلاینشان را رصد می‌نمایند و از همان کودکی سعی می‌کنند وفاداری‌شان را به برندهای خاص جلب کنند. سپس همین داده‌ها را به تبلیغ‌دهندگان یا هر مشتری دیگری که مایل به پرداخت باشد می‌فروشند.

در واقع، دانش‌آموزان نه فقط از رسانه استفاده می‌کنند، بلکه خودشان به کالایی برای فروش تبدیل شده‌اند. آگاهی از این واقعیت، بخش جدایی‌ناپذیر سواد رسانه‌ای انتقادی است؛ چراکه تا یک دانش‌آموز نفهمد داده‌هایش چگونه و به نفع چه کسی استفاده می‌شود، نمی‌تواند تصمیم‌گیری آگاهانه‌ای درباره حضور خود در فضای مجازی داشته باشد.

چارچوب تحلیلی: پرسش‌های کلیدی سواد رسانه‌ای

برای اینکه یک دانش‌آموز به صورت انتقادی با رسانه مواجه شود، به یک چارچوب پرسشگری ساده اما قدرتمند نیاز دارد. مرکز سواد رسانه‌ای در لس‌آنجلس، پنج پرسش کلیدی را به عنوان هسته اصلی این آموزش معرفی کرده است:

پرسش کلیدی	مفهوم پشت آن
چه کسی این پیام را ساخته؟	همه پیام‌های رسانه‌ای ساخته شده هستند.
از چه تکنیک‌هایی برای جلب توجه من استفاده شده؟	پیام‌های رسانه‌ای با زبانی خلاقانه و قواعد خاص خود ساخته می‌شوند.
افراد مختلف این پیام را چگونه متفاوت از من درک می‌کنند؟	افراد مختلف، یک پیام رسانه‌ای را متفاوت تجربه می‌کنند.
این پیام چه سبک زندگی، چه ارزش‌ها و چه دیدگاه‌هایی را نشان می‌دهد و چه چیزهایی را حذف کرده است؟	رسانه‌ها دارای ارزش‌ها و دیدگاه‌های نهفته هستند.
چرا این پیام فرستاده شده؟	پیام‌های رسانه‌ای برای کسب سود و/یا قدرت ساخته می‌شوند.

توضیح هر یک از این مفاهیم به درک عمیق‌تری نیاز دارد:

• پرسش اول (ساختگی بودن پیام): انتخاب رنگ‌ها، کلمات و تصاویر در یک آگهی تبلیغاتی هرگز تصادفی نیست. بازاریابان حرفه‌ای زمان زیادی صرف می‌کنند تا بفهمند چه چیزی روی چه گروهی تأثیر می‌گذارد.
• پرسش دوم (زبان خلاقانه رسانه): فونت‌های رنگی معمولاً برای کودکان طراحی می‌شوند، موسیقی هولناک در فیلم‌های ترسناک به ما هشدار می‌دهد که اتفاقی ناگوار در راه است، و دیالوگ‌های سریع و پیچیده در سریال‌های دراماتیک به بیننده القا می‌کند که این اثر «روشنفکرانه» است.
• پرسش سوم (تفاوت در دریافت): یک فرد از اقلیت نژادی ممکن است یک پیام را توهین‌آمیز ببیند در حالی که یک فرد از اکثریت اصلاً متوجه آن جنبه نشود. یادگیری همدلی با دیدگاه دیگران، بخشی از تفکر انتقادی است.
• پرسش چهارم (ارزش‌ها و غایبان): چه کسی در این پیام دیده نمی‌شود؟ صدای چه کسی شنیده نمی‌شود؟ مثلاً در اخبار تلویزیونی، زنان و اقلیت‌های نژادی معمولاً کمتر از سهم واقعی خود در جامعه دیده می‌شوند. همچنین تصاویر ادیت‌شده مدل‌های لاغر، تصویر واقعی از بدن انسان را تحریف می‌کند.
• پرسش پنجم (هدف پیام): آگهی‌های تبلیغاتی خودرو، هرچند درباره ایمنی یا زیبایی صحبت می‌کنند، هدف نهایی‌شان فروش محصول است. بسیاری از دانش‌آموزان نمی‌دانند که بخشی از قیمت هر کالایی، صرف هزینه‌های تبلیغات آن می‌شود.

مفهوم «عادی‌سازی»؛ قدرتمندترین ابزار رسانه

یکی از هوشمندانه‌ترین راه‌هایی که رسانه از طریق آن قدرت خود را اعمال می‌کند، عادی‌سازی (Normalization) است. رسانه مدام به ما نشان می‌دهد چه چیزهایی عادی (Normal) هستند، بدون اینکه هرگز این عادی بودن را به پرسش بگذارد. برخی از مصادیق عادی‌سازی در رسانه‌ها عبارتند از:

• نژاد و جرم: در اخبار تلویزیونی، سیاهپوستان دو برابر بیشتر از سفیدپوستان به عنوان مجرم به تصویر کشیده می‌شوند، در حالی که سفیدپوستان آمار بالاتری در زندان‌ها دارند.
• جنسیت و قدرت: در فیلم‌ها و سریال‌ها، مدیران و سیاستمداران معمولاً مرد و سفیدپوست نشان داده می‌شوند.
• بدن و زیبایی: مجلات مد، تصاویری از بدن‌های لاغر و ادیت شده را به عنوان «عادی» یا «ایده‌آل» معرفی می‌کنند.

اما واقعیت چیست؟ عادی یک برساخت اجتماعی است، نه یک واقعیت علمی. هیچ فردی با این دانسته‌ها به دنیا نمی‌آید که رئیس جمهور باید چه شکلی باشد یا یک زن زیبا چگونه باید به نظر برسد. این تصورات در طول زمان و از طریق رسانه‌ها، فیلم‌ها، تبلیغات و شبکه‌های اجتماعی در ذهن افراد شکل می‌گیرد.

مفهوم عادی و عادی‌سازی هرگز خنثی و بی‌آسیب نیست. عادی‌سازی پدرسالاری، به قیمت فرصت‌های زنان تمام می‌شود. عادی‌سازی تصویر خاصی از بدن، میلیون‌ها نوجوان را دچار اختلالات خوردن می‌کند و هزاران مثال دیگر. دانش‌آموزی که سواد رسانه‌ای انتقادی دارد، به جای پذیرش منفعلانه این «عادی‌ها»، می‌پرسد: چه کسی از این تعریف از عادی‌بودن سود می‌برد؟ چه کسی از این تصویر حذف شده است؟ چرا؟

دگرگونی نقش معلم و دانش‌آموز: از کلاس بانکی به کلاس دیالوگ

نقد آموزش بانکی

سیستم آموزشی سنتی مشکل بزرگی دارد. پائولو فریره (Paulo Freire)، فیلسوف برجسته آموزش انتقادی، این مشکل را آموزش بانکی (Banking Education) نامیده است. در این مدل:

• معلم مثل یک کارمند بانک، اطلاعات را در ذهن خالی دانش‌آموز واریز می‌کند.
• دانش‌آموز منفعلانه گوش می‌دهد، حفظ می‌کند و در امتحان پس می‌دهد.
• خلاقیت سرکوب می‌شود و تفکر انتقادی نابود می‌گردد.
• به جای تربیت شهروندان مستقل، انسان‌های منفعل و مطیع تحویل جامعه داده می‌شوند.

فریره تأکید می‌کند که آموزش بانکی دانش‌آموزان را به اشیاء دریافت‌کننده تبدیل می‌کند، تفکر و کنش را کنترل می‌کند، آنها را به سازگاری با جهان وامیدارد و قدرت خلاقیتشان را مهار می‌کند.

الگوی جایگزین: تسهیل‌گری و هم‌یادگیری

سواد رسانه‌ای انتقادی یک مدل کاملاً متفاوت پیشنهاد می‌دهد:

• تغییر نقش معلم: معلم از مرجع قدرت به تسهیل‌گر کنکاش و مسئله‌آفرینی تبدیل می‌شود. او دیگر تنها کسی نیست که جواب را می‌داند.
• هم‌یادگیرندگی: معلم و دانش‌آموز با هم سؤال می‌پرسند، جستجو می‌کنند و یاد می‌گیرند.
• ارزش‌گذاری به تجربیات برون‌مدرسه‌ای: دانش‌آموزان تشویق می‌شوند تجربیات خود از رسانه‌های اجتماعی، بازی‌ها و فضای مجازی را به کلاس بیاورند.

نکته جالب اینجاست که در بسیاری از موارد، خود دانش‌آموزان از معلم خود رسانه‌ای‌تر و آگاه‌تر هستند. پژوهشگران تأکید می‌کنند که دانش‌آموزان و جوانان اغلب از معلمان خود رسانه‌ای‌تر، آگاه‌تر و غوطه‌ورتر در فرهنگ رسانه‌ای هستند و می‌توانند با به اشتراک گذاشتن ایده‌ها، درک‌ها و بینش‌های خود به فرآیند آموزشی کمک کنند.

این تحول در نقش‌ها، کلاس را از یک فضای خشک و یک‌طرفه به یک جامعه کوچک یادگیری مشارکتی تبدیل می‌کند. معلم دیگر از تریبون بالا سخنرانی نمی‌کند؛ او در کنار دانش‌آموزان نشسته و با آنها گفتگو می‌کند. این همان چیزی است که فریره همبستگی واقعی می‌نامد: همبستگی مستلزم ارتباط واقعی است.

از نقد تا کنش: ضرورت تولید رسانه

تحلیل و نقد کردن به تنهایی کافی نیست. یکی از تأکیدهای اصلی همه منابع مورد بررسی این است که دانش‌آموزان باید یاد بگیرند خودشان رسانه تولید کنند.

چرا تولید رسانه اینقدر مهم است؟

• شفافیت فرآیند ساخت: تا زمانی که دانش‌آموز خودش دست به تولید نزند، هیچ وقت عمق تأثیر رسانه را درک نمی‌کند. وقتی خودش یک ویدیوی کوتاه می‌سازد، یک پست اینستاگرامی می‌نویسد یا یک پادکست ضبط می‌کند، تازه می‌فهمد که هر پیامی چقدر از انتخاب‌های سازنده‌اش تأثیر می‌گیرد.
• دادن صدا به تجربیات حاشیه‌رفته: تولید رسانه به دانش‌آموز اجازه می‌دهد تجربه زیسته خودش را روایت کند، نه اینکه همیشه منتظر بماند دیگران به جای او حرف بزنند.
• به چالش کشیدن «عادی»ها: وقتی دانش‌آموزان از دیدگاه خودشان روایت می‌کنند، آنچه را که جامعه «عادی» می‌داند به چالش می‌کشند و امکان دیدن جهان از چشم دیگران را فراهم می‌آورند.

هنری جنکینز (Henry Jenkins)، پژوهشگر برجسته رسانه، تأکید می‌کند: ما باید اهداف آموزش رسانه‌ای را بازاندیشی کنیم تا جوانان بتوانند خود را به عنوان تولیدکنندگان فرهنگی و مشارکت‌کنندگان ببینند، نه صرفاً مصرف‌کنندگان، حتی اگر مصرف‌کنندگان منتقدی باشند.

یک مثال واقعی: دانش‌آموزان دبیرستانی در پارکلند، فلوریدا، بعد از یک تیراندازی وحشتناک در مدرسه‌شان، از مهارت‌های رسانه‌ای خود استفاده کردند. آنها ویدیو ساختند، در شبکه‌های اجتماعی کمپین راه انداختند، تظاهرات سازمان دادند و در نهایت موفق شدند بخشی از قوانین اسلحه را تغییر دهند. این همان قدرت تولید رسانه در دستان آگاه است.

سواد رسانه‌ای انتقادی، برخلاف رویکردهای سنتی که فقط به نقد محدود می‌شوند، تولید رسانه را نه یک فعالیت جانبی، بلکه بخشی از فرآیند یادگیری می‌داند.

موانع پیشِ رو: چرا مدارس در این مسیر کند حرکت می‌کنند؟

با وجود تمام این دلایل قانع‌کننده، مدارس همچنان سواد رسانه‌ای انتقادی را نادیده گرفته‌اند. پژوهشگران چهار مانع اصلی را شناسایی کرده‌اند:

1. آماده نبودن مدارس

پژوهش‌ها در آمریکا نشان می‌دهد که نظام آموزشی، هنوز خود را برای آموزش سواد رسانه‌ای انتقادی آماده نکرده است. دلیل اصلی ساده است: مدارس هنوز یادگیری‌ای را که دانش‌آموزان بیرون از کلاس و از طریق رسانه به دست می‌آورند، به رسمیت نمی‌شناسند. در حالی که دانش‌آموزان ساعت‌ها در فضای مجازی، شبکه‌های اجتماعی و یوتیوب وقت می‌گذارنند و چیزهای زیادی یاد می‌گیرند، مدرسه این یادگیری را بی‌ارزش می‌داند. این شکاف بین دنیای درون مدرسه و بیرون آن، یکی از بزرگ‌ترین موانع پیاده‌سازی سواد رسانه‌ای انتقادی است.

• بحران استانداردسازی

وسواس بیش از حد بر استانداردسازی، خصوصی‌سازی و آزمون‌های پُرمخاطره، مدارس را به جای آرمان‌های دموکراتیک و عدالت اجتماعی، به سمت رقابت جهانی سوق داده است. در این شرایط، مدارس چنان درگیر نمره، رتبه و قبولی در امتحان شده‌اند که فرصت نمی‌کنند به مهارت‌های اساسی زندگی، مانند سواد رسانه‌ای انتقادی، فکر کنند. نتیجه این می‌شود که دانش‌آموزانی تربیت می‌شوند که در تست زدن مهارت دارند، اما در تشخیص یک خبر جعلی از یک گزارش معتبر درمانده می‌مانند.

• ترس از سیاسی‌بودن

بسیاری از معلمان ترجیح می‌دهند مسائل اجتماعی را بیرون از کلاس بگذارند و خودشان را بی‌طرف نشان دهند. اما پژوهشگران تأکید می‌کنند که امتناع از به رسمیت شناختن عواقب امتیازدهی به یک دیدگاه مسلط، خود یک موضع سیاسی است. سکوت در برابر بی‌عدالتی، عملاً به همان وضع موجود کمک می‌کند.

• نبود آموزش کافی برای خود معلمان

انتظار داریم معلمی که خودش در دوران دانشجویی سواد رسانه‌ای یادنگرفته، حالا به دانش‌آموزان یاد بدهد. پژوهشگران تأکید می‌کنند که قبل از هر چیز، معلمان باید فرصت یادگیری این مهارت‌ها را پیدا کنند و مهمتر از آن، سوگیری‌های رسانه‌ای خودشان را بشناسند. همانطور که در منابع تأکید شده کسی که می‌خواهد دیگران را آموزش دهد، باید ابتدا جایگاه خود را در رسانه‌ای که مصرف می‌کند بشناسد.

جمع‌بندی: چرا سواد رسانه‌ای انتقادی یک ضرورت است

در دنیایی که نیمی از نوجوانان تقریباً همیشه آنلاین هستند، نمی‌توانیم آنها را رها کنیم تا در طوفان اطلاعات نادرست و محتوای دستکاری‌شده غرق شوند.

پژوهشگران سواد رسانه‌ای انتقادی را الزامی برای دموکراسی مشارکتی و انسانی‌سازی آموزشی می‌نامند. دلیلش ساده است: شهروندان باید بتوانند اطلاعات را معنا کنند، قدرت را زیر سوال ببرند و بی‌عدالتی‌هایی را که بقای ما را تهدید می‌کنند، به چالش بکشند. سواد رسانه‌ای انتقادی به دانش‌آموز یاد می‌دهد:

• دیگر یک مصرف‌کننده منفعل نباشد.
• بداند هر پیامی توسط انسان‌های دیگری با اهداف مشخص ساخته شده است.
• بتواند واقعیت را از بازنمایی واقعیت تشخیص دهد.
• و از همه مهمتر، خودش خالق پیام‌های تازه و توانمندساز باشد.

این همان تفاوتی است که یک نسل آگاه را از یک نسل سرگردان جدا می‌کند. نسل آگاه، رسانه را می‌خواند، می‌نویسد و دوباره می‌سازد. نسل سرگردان، فقط مصرف می‌کند و باور می‌کند.

سخن پایانی

سواد رسانه‌ای انتقادی یک درس اضافه در کنار ریاضی و علوم نیست. یک ضرورت انکارناپذیر برای آینده دموکراسی و زیست‌پذیری سیاره ماست.

ما به عنوان معلم، والدین و شهروند، یک انتخاب داریم: یا سواد رسانه‌ای انتقادی را به بخش اصلی آموزش تبدیل می‌کنیم، یا نسل بعدی را در جهانی رها می‌کنیم که نمی‌تواند حقیقت را از دروغ تشخیص دهد.

چارچوب نظری و پداگوژی دگرگون‌سازی که سواد رسانه‌ای انتقادی ارائه می‌دهد، می‌تواند دانش‌آموزان را برای زیر سوال بردن رسانه، به چالش کشیدن ایدئولوژی‌های سلطه و مشارکت در جامعه به عنوان کاربران و تولیدکنندگان انتقادی و فعال رسانه توانمند سازد. این همان چیزی است که فریره آگاهی انتقادی انقلابی (Revolutionary Critical Consciousness) می‌نامد: ادراک همراه با کنش علیه ستم. شاید امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین آگاهی و کنشی نیاز داشته باشیم.

منابع

1. De Abreu, B. (2021). Skills for life: Media literacy education for all. In 21st Century Skills. Inter-American Development Bank.
2. Kellner, D., & Share, J. (2019). The critical media literacy guide: Engaging media and transforming education. Brill.
3. Robertson, L., & Scheidler-Benns, J. (2016). Critical media literacy as a transformative pedagogy. Literacy Information and Computer Education Journal (LICEJ), 7(1), 2247-2253.